ඇම්ඩන් ගේ පන්තියේ වාර්ෂික අධ්‍යාපන චාරිකාව පිටත් උනේ උත්කර්ෂවත් අන්දමිනි. විවිධ වැදගත් හා විනොදාත්මක දේ නැරඹීමෙන් පසුව ඔව්හු ලඟා වූයේ රාත්‍රිය ගත කරන ස්ථානයටයි. ගුරුතුමිය වෙනම කාමරයක නිදා ගත් අතර ළමුන් විශාල ශාලාවක නිදා ගත්හ. ගුරුතුමිය රාත්‍රී ඇඳුමද ඇඳගෙන නිදා ගැන්මට සූදානම් වූ විගසම ඇම්ඩන් දොරට තට්ටු කළේය. ගුරුතුමිය දොර හැරි විට ඇම්ඩන් හඬමින් සිටියේය.
ගුරුතුමිය: “මොකද ඇම්ඩන් පුතා අඬන්නෙ?”
ඇම්ඩන්: “මට තනියම නිදා ගන්න බැරියෝ”
ගුරුතුමිය: “ඇයි ඒ?”
ඇම්ඩන්: “මම රැට නිදා ගන්නේ අම්මත් එක්ක”
මඳක් කල්පනා කල ගුරුතුමිය තමන්ගෙ කාමරයේ නිදා ගන්නා ලෙස ඇම්ඩන්ට කියයි. තවත් ටිකක් වෙල ගිය විට ඇම්ඩන් නැවත හඬන්නට පටන් ගනි. මෙවර හේතුව නම් ඔහු තම මවට තුරුලු වී නිදා ගන්නා බවයි. ගුරුතුමිය නැවතත් ඔහු තුරුළු කර ගෙන නිදයි. ටික වෙලාවකින් ඇම්ඩන් නැවතත් හඬයි.
ගුරුතුමිය: “මේ සැරේ මොකද?”
ඇම්ඩන්: “මම අම්මගෙ බුරියට අඟිල්ල ගහගෙන තමයි නිදියන්නෙ”
ගුරුතුමිය: (මඳක් කල්පනා කර ) “හා එහෙම කරන්නකෝ”
මඳ වේලාවක් ගතවෙයි. මෙවර කලබල වන්නෙ ගුරුතුමියයි.
ගුරුතුමිය: “හා හා ඇම්ඩන් ඔය මගේ බුරිය නෙවෙයි”
ඇම්ඩන්: “ටීචර්, මේ මගේ ඇඟිල්ලත් නෙවෙයි!”